Τέσσερα χρόνια Τσίπρας: Η «ελπίδα» που έγινε δήμιος της χώρας

Σάκης Ιωαννίδης

Ακούγοντας τις θριαμβολογίες των στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ και του ίδιου του Πρωθυπουργού κ. Τσίπρα, είναι κανείς να απορεί αν ζουν στην ίδια χώρα με όλους του υπόλοιπους Έλληνες.

Ο «καλύτερος Πρωθυπουργός στην ιστορία της μεταπολίτευσης» σύμφωνα με τον πριν λίγες ώρες συγκυβερνήτη του Πάνο Καμμένο,έχει αφήσει ανεξίτηλο το σημάδι του στην ιστορία της χώρας, αλλά για όλους τους λάθος λόγους.

Πηγαίνοντας μόλις τρία χρόνια πίσω, το διχαστικό δημοψήφισμα που επέβαλε με την στρατηγική του ο κ. Τσίπρας, κόστισε στη χώρα τόσο σε θέμα ενότητας του ελληνικού λαού όσο και στην οικονομία.Ευρωπαίοι αναλυτές καθώς και η ΤτΕ συνηγορούν ότι οι παλινωδίες του 2015 κόστισαν στη χώρα μας πάνω από 100 δισεκατομύρια ευρώ, ένα τεράστιο ποσό για μια οικονομία με τα προβλήματα της ελληνικής. Φυσικά τα δισεκατομύρια αυτά, φορτώθηκαν στις πλάτες του ελληνικού λαού, με αυξήσεις άμεσων και έμμεσων φόρων και φυσικά τον περιβόητο «νόμο Κατρούγκαλου».

Ο αντιασφαλιστικός αυτός νόμος σάρωσε τα πάντα στο πέρασμα του, ανατρέποντας τις ζωές συνταξιούχων αλλά και ελευθέρων επαγγελματιών, οι οποίοι ήταν και εκείνοι που βρέθηκαν στο στόχαστρο. Οι συνταξιούχοι είδαν τις αποδοχές τους να μειώνονται ορίζοντια σε ένα ποσοστό που έφτανε και το 18%, ενώ όσοι είναι κοντά στη σύνταξη, δέχονται περικοπή 20% από το ποσό που υπολόγιζαν να παίρνουν.

Η μεγαλύτερη ζημιά όμως, αφορά του ελεύθερους επαγγελματίες,πολλοί από τους οποίους είναι νέοι άνθρωποι, που αποφάσισαν να μείνουν στη χώρα και να παλέψουν, αφού δεν έβρισκαν δουλειά αλλού. Σύμφωνα με τα στοιχεία, οι εισφορές του νόμου Κατρούγκαλου, φτάνουν μέχρι και το 70% του τζίρου ενός ελεύθερου επαγγελματία.Αυτή είναι η «φιλικότητα» της κυβέρνησης απέναντι στην ιδιωτική πρωτοβουλία και η βοήθειά της σε νέους ανθρώπους, που αποφασίζουν να κάνουν το άνοιγμά τους στην αγορά εργασίας. Πώς λοιπόν εκείνοι να μην εγκαταλείψουν την πατρίδα, για μια καλύτερη ζωή στο εξωτερικό;

Και αν οι καταστροφές του κ. Τσίπρα περιορίζονταν στην οικονομία, θα μιλάγαμε για μια αποτυχημένη κυβέρνηση, με «αυταπάτες» και (εγκληματικά) λάθη. Όμως η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ, έχει φροντίσει να σχηματίσει έναν ασφυκτικό κλοιό για τους Έλληνες πολίτες που αφορούν μια σειρά από θέματα όπως το μεταναστευτικό, η ασφάλεια, η εκπαίδευση. Δεν χρειάζεται να ανατρέξουμε πολύ πίσω για να θυμηθούμε τις δηλώσεις στελεχών της κυβέρνησης για «ανοιχτά σύνορα» και για το ότι «η θάλασσα δεν έχει σύνορα». Αποτέλεσμα; Άνθρωποι στιβαγμένοι σε κέντρα υποδοχής με άθλιες εγκαταστάσεις και με παραβατικότητα εντός των κέντρων σε υψηλά επίπεδα, με την χώρα να γίνεται διεθνώς ρεζίλι και τις τοπικές κοινωνίες να ασφυκτιούν.

Τα πράγματα δεν είναι σίγουρα καλύτερη στην εκπαίδευση. Η δαιμονοποίηση της αριστείας, οι παλινωδίες με το θέμα των πανελλήνιων εξετάσεων, αφήνουν το μεγαλύτερο περιουσιακό στοίχειο της χώρας, το μέλλον της, μετέωρο. Τα Πανεπιστήμια μας, από κέντρα εκπαίδευσης έχουν μετατραπεί -με την βοήθεια του άσυλου- σε κέντρα ανομίας, με περιθωριακές ομάδες να τα λυμαίνονται, καταστρέφοντας τη δημόσια περιουσία και χτυπώντας φοιτητές και καθηγητές.

Η ανασφάλεια των Πανεπιστημιακών χώρων είναι απότοκο της γενικότερης ανασφάλειας, που επικρατεί στην κοινωνία. Η ανεκτικότητα της κυβέρνησης στα κακοποιά στοιχεία, η αποφυλάκιση βαρυποινιτών με τη χρήση του νόμου Παρασκευόπουλου δίνουν την εικόνα μιας Πολιτείας υπό διάλυση.

Μιλώντας για Πολιτεία σε διάλυση, δεν είναι κοινό μυστικό ότι για να κρατηθούν στην εξουσία ο κ. Τσίπρας και η παρέα του, όλα αυτά τα χρόνια έχουν κουρελιάσει τους δημοκρατικούς θεσμούς, φέρνοντάς τους στα μέτρα τους. Η Δικαιοσύνη δέχεται επιθέσεις και παραγγελίες από Υπουργούς, όπως ο αποτυχημένος αναπληρωτής Υπουργός Υγείας κ. Πολάκης, η Βουλή έχει καταστεί με ευθύνη του Προέδρου της κομματικό όργανο του ΣΥΡΙΖΑ, ενώ οι σχέσεις κράτους – εκκλησίας περνούν δύσκολες στιγμές, εξαιτίας μιας δήθεν προοδευτικής αντίληψης για «εξορθολογισμό» φέρνοντας αβεβαιότητα σε πάνω από 10.000 κληρικούς.

Ο κυβερνητικός θίασος ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ οδεύει προς την αυλαία του. Τα τέσσερα χρόνια του κ. Τσίπρα στην εξουσία έχουν προκαλέσει ανεπανόρθωτη ζημιά στη χώρα και τους πολίτες της, με αποκορύφωμα τη ντροπιαστική συμφωνία των Πρεσπών, με την οποία ξεπουλάνε ιστορία, γλώσσα και όνομα. Ξεπουλάνε την ίδια τη Μακεδονία μας.

Ο κύριος Τσίπρας που εμφανιζόταν σαν «ελπίδα» έγινε ο δήμιος της χώρας.

Για αυτό, όσο πιο γρήγορα φύγουν τόσο το καλύτερο, ώστε να ξεκινήσουμε την προσπάθεια για μια νέα, ασφαλή και δημοκρατική Ελλάδα.

*δημοσιεύθηκε στο newsbomb.gr στις 13/1/2019

 

Τρεις προτάσεις για την ασφάλεια στα Πανεπιστήμια

Σάκης Ιωαννίδης

Για ακόμη μια φορά είδαμε τους γνωστούς μπαχαλάκηδες να χρησιμοποιούν τα Δημόσια Πανεπιστήμια ως ορμητήριο για τις παράνομες πράξεις τους, τις δολοφονικές επιθέσεις στις αστυνομικές δυνάμεις, τους βανδαλισμούς κτηρίων, την καταστροφή δημόσιας και ιδιωτικής περιουσίας. Το τελευταίο διάστημα με ευθύνη της κυβέρνησης, που δείχνει παροιμιώδη ανοχή στην ανομία, τα ΑΕΙ της χώρας έχουν ουσιαστικά παραδοθεί σε περιθωριακές και παρακρατικές ομάδες που τα έχουν μετατρέψει σε κέντρα εμπορίου ναρκωτικών και παρεμπορίου και οι οποίες μάλιστα επιτίθονται σε μέλη της πανεπιστημιακής κοινότητας (φοιτητές – καθηγητές) που διαμαρτύρονται για αυτή την κατάντια.

Είναι ώρα πλέον να εφαρμοστούν οι τρεις προτάσεις μου για την ασφάλεια της Ανώτατης Εκπαίδευσης:

1. Άμεση και πλήρης κατάργηση του Πανεπιστημιακού Ασύλου.

2. Ίδρυση σώματος φύλαξης των Ιδρυμάτων, που θα επιβλέπει την ασφάλεια της πανεπιστημιακής κοινότητας και της δημόσιας περιουσίας και θα ειδοποιεί τις αστυνομικές αρχές σε κάθε περίπτωση διατάραξης της.

3. Είσοδος στους Πανεπιστημιακούς χώρους αποκλειστικά και μόνο με την χρήση ειδικής κάρτας που θα εξασφαλίζει ότι στα ΑΕΙ θα εισέρχονται μόνο άτομα που έχουν σχέση με την Πανεπιστημιακή διαδικασία.

Είναι χρέος όλων μας να προστατέψουμε το Δημόσιο Αγαθό της Εκπαίδευσης από όσους το εχθρεύονται και να στείλουμε το λογαριασμό των καταστροφών σπίτι τους

9+1 προτάσεις για την Παιδεία

Από το 1982 έως το 2006 μεσολαβούν 24 χρόνια, κατά τη διάρκεια των οποίων ο κόσμος εξελίχθηκε, οι καταστάσεις άλλαξαν, οι απαιτήσεις έγιναν διαφορετικές. Και ενώ όλα προχωρούσαν μπροστά, η Τριτοβάθμια Εκπαίδευση στην Ελλάδα παρέμενε σταθερή, με αποτέλεσμα να είναι παρωχημένη.

Αυτή που τόλμησε να αλλάξει το εν λόγω παράλογο καθεστώς ήταν η κυβέρνηση Καραμανλή, το 2006, με το πραγματικά ριζοσπαστικό νομοσχέδιο της τότε υπουργού Παιδείας Μαριέττας Γιαννάκου.

Ενα νομοσχέδιο που συγκρουόταν με συμφέροντα, συντεχνίες και είχε σκοπό την πραγματική πρόοδο της Παιδείας μας με ριζοσπαστικές μεταρρυθμίσεις (μη κρατικά πανεπιστήμια, πολλαπλό σύγγραμμα κ.τ.λ.). Μερικά χρόνια αργότερα ψηφίστηκε ο νόμος Διαμαντοπούλου, ο οποίος άγγιζε κομβικά ζητήματα και, παρότι ψηφίστηκε με ευρεία πλειοψηφία, πολεμήθηκε σκληρά.

Με τούτα και μ’ εκείνα φτάσαμε στο 2017, με τη χαρακτηριστική προχειρότητα και ιδεοληψία της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ, η οποία φέρνει υπό διαβούλευση έναν ακόμη εκπαιδευτικό νόμο. Εναν νόμο αναχρονιστικό, ο οποίος έρχεται να χαϊδέψει και μάλιστα να ενισχύσει αυτά που κρατούν την ελληνική Παιδεία δέσμια του παρελθόντος. Αναξιοκρατία, άρση του αυτοδιοίκητου, επαναφορά του ασύλου ανομίας είναι μέσα στην ατζέντα, για να συνεχίσουν να ταλαιπωρούν και να ρισκάρουν το μέλλον της νεολαίας καταδικάζοντάς τη στη μετριότητα.

Σας παραθέτω 9+1 προτάσεις όπως τις επεξεργαστήκαμε όντας πρόεδρος της ΟΝΝΕΔ, οι οποίες μπορούν να διαμορφώσουν ένα νέο πλαίσιο και να αναβαθμίσουν την Παιδεία:

1. Στο υπάρχον νομικό πλαίσιο προβλέπεται η αξιολόγηση των πανεπιστημιακών ιδρυμάτων, όμως αυτή παραμένει επιφανειακή. Η αναβάθμιση του ρόλου της αξιολόγησης και η σύνδεσή της με τη χρηματοδότηση των ιδρυμάτων -μέσω της κατάταξής τους – είναι μια απλή κίνηση που μπορεί να βελτιώσει τις συνθήκες των πανεπιστημίων. Για να διαφυλαχτεί η αντικειμενικότητά της, η αξιολόγηση μπορεί να είναι τόσο εσωτερική (από τα μέλη ΔΕΠ και τους φοιτητές) όσο και εξωτερική (από πρόσωπα ξένων πανεπιστημίων και την ΑΔΙΠ).

2. Το Πανεπιστημιακό Ασυλο καταργήθηκε και δεν πρέπει να επανέλθει. Θεσπίστηκε σε μια σκοτεινή εποχή για τη δημοκρατία μας, τότε που οι ιδέες και οι απόψεις δεν ήταν ελεύθερες. Εδώ και πολλά χρόνια αυτή η ανάγκη, ευτυχώς, δεν υπάρχει. Η δημοκρατία μας στέκεται σε σταθερές βάσεις και το άσυλο το μόνο που προσέφερε ήταν η προστασία σε παραβατικά στοιχεία. Η ασυδοσία πρέπει να τελειώσει εδώ. Ταυτόχρονα με την ίδρυση της Πανεπιστημιακής Αστυνομίας (που λειτουργεί σε όλο τον κόσμο) θα διασφαλίζει τη δημόσια περιουσία.

3. Η εξωστρέφεια των πανεπιστημίων αποτελεί ζητούμενο. Το επίπεδο των Ελλήνων ακαδημαϊκών είναι πολύ υψηλό. Στην ίδια γνώση όμως, παρότι υπάρχει ζήτηση, δεν μπορούν να γίνουν κοινωνοί φοιτητές από ξένες χώρες, καθώς δεν υπάρχουν αγγλόφωνα προγράμματα σπουδών, ούτε και πρόβλεψη για ίδρυση παραρτημάτων των ελληνικών πανεπιστημίων στο εξωτερικό.

4. Η κατάσταση της οικονομίας έχει οδηγήσει το κράτος να κάνει παντού περικοπές και ο ευαίσθητος τομέας της Παιδείας δεν αποτελεί εξαίρεση. Τα χρήματα που δίνονται είναι λίγα και οι ανάγκες μεγάλες, επομένως ένα μεικτό σύστημα χρηματοδότησης θα έδινε την απαραίτητη ανάσα στη λειτουργία των ιδρυμάτων. Από τη μια πλευρά το κράτος θα δίνει τα προβλεπόμενα χρήματα (μαζί με τα όποια bonus βάσει αξιολόγησης) και σε αυτά θα προστίθεται η ιδιωτική χρηματοδότηση μέσω δωρεών, κληροδοτημάτων, έρευνας και επενδύσεων.

5. Η έρευνα είναι η κορωνίδα της εκπαιδευτικής διαδικασίας, εκεί που οι θεωρητικές γνώσεις γίνονται πράξη. Η ιδιωτική χρηματοδότηση ερευνητικών προγραμμάτων μπορεί να συμβάλλει σε αυτή την κατεύθυνση.

6. Ενίσχυση των συμβουλίων διοίκησης με αποφασιστικό χαρακτήρα και όχι κατάργηση. Ευεργετική για την ανάπτυξη των ιδρυμάτων τόσο στις μεγάλες πόλεις όσο και στην Περιφέρεια, αλλά και χαρακτηριστικό πραγματικής εξωστρέφειας και σύνδεσης με την τοπική κοινωνία θα ήταν η αμισθί συμμετοχή στη διοίκησή τους προσώπων από την Τοπική Αυτοδιοίκηση και τα επαγγελματικά επιμελητήρια, πέραν των ξένων καθηγητών, με λόγο στις συνεδριάσεις και δυνατότητα ψήφου.

7. Οι φοιτητές, ως ενεργό κομμάτι της πανεπιστημιακής κοινότητας, είναι εύλογο να θέλουν να έχουν λόγο στις εξελίξεις και αποφάσεις που λαμβάνονται γι’ αυτούς και σε κανένα άλλο θέμα. Η αναδιαμόρφωση του πλαισίου λειτουργίας των φοιτητικών παρατάξεων και των συλλόγων με νόμο είναι επιβεβλημένη για να σταματήσει η ασυδοσία, ενώ η μη συμμετοχή τους στην εκλογή των διοικήσεων πρέπει να είναι αδιαπραγμάτευτη.

8. Σύνδεση των ιδρυμάτων με την εργασία και την αγορά. Η Τριτοβάθμια Εκπαίδευση εκτός από γνώσεις, με την ανεργία των νέων σε υψηλά επίπεδα, χρειάζεται να ετοιμάζει τους φοιτητές και τις φοιτήτριες για την επαγγελματική σταδιοδρομία τους.

9. Οι Πανελλαδικές Εξετάσεις είναι ένα ξεπερασμένο σύστημα. Τα πανεπιστήμια, έχοντας εφαρμόσει όλες τις παραπάνω αλλαγές, θα είναι σε θέση να διενεργούν εκείνα τις εξετάσεις εισαγωγής (πανελλαδικά βάσει επιστημονικού πεδίου), ώστε οι μαθητές, έχοντας ολοκληρώσει ένα προπαρασκευαστικό έτος προετοιμασίας στο Λύκειο, να αποφασίζουν εκείνοι και όχι το μηχανογραφικό τους ποιο επιστημονικό πεδίο θα ακολουθήσουν.

10. Τα παραπάνω αφορούσαν τη Δημόσια Τριτοβάθμια Εκπαίδευση. Η πραγματική, όμως, τομή που μπορεί να γίνει στο σύνολό της είναι η αναθεώρηση του άρθρου 16 με τη δυνατότητα ίδρυσης μη κρατικών πανεπιστημίων. Η δημιουργία ενός σταθερού και αυστηρού πλαισίου λειτουργίας μη κρατικών πανεπιστημίων που θα βρίσκονται υπό την εποπτεία του κράτους θα έχει πολλαπλά οφέλη. Από τη μια πλευρά, σπουδαία πανεπιστήμια του εξωτερικού θα μπορέσουν να ανοίξουν παραρτήματα στη χώρα μας, ενώ από την άλλη, μέσα από αυτή την ανταγωνιστική κατάσταση τα δημόσια πανεπιστήμια θα βγουν κερδισμένα.

* Οικονομολόγος, τέως πρόεδρος ΟΝΝΕΔ