Στις 26 Μαΐου, η ψήφος δεν είναι “χαλαρή” | Άρθρο μου στην εφημερίδα “Αμαρυσία”

ευρωεκλογές σάκης ιωαννίδης

Έχουμε συνηθίσει στην Ελλάδα η ψήφος στις Ευρωεκλογές να θεωρούμε ότι είναι “χαλαρή”. “Αφορούν την Ευρώπη, δεν αφορούν την Ελλάδα και δεν επηρρεάζουν την ζωή μας” είναι η γενική λανθασμένη αντίληψη που επικρατεί. 

Στην πραγματικότητα όμως, ισχύει ακριβώς το αντίθετο. 

Οι αποφάσεις που λαμβάνονται στην Ευρωπαική Ένωση, ενσωματώνονται στην ελληνική νομοθεσία και προφανώς επηρρεάζουν τις ζωές και των Ελλήνων πολιτών. Και όχι μόνο αυτό. Κοιτάζοντας τις ταμπέλες μεγάλων έργων, θα δούμε ότι το μεγαλύτερο ποσοστό τους χρηματοδοτούνται ή συγχρηματοδοτούνται από την Ευρώπη.

Για αυτό είναι σημαντικό την επόμενη μέρα των Ευρωεκλογών, να υπάρχουν οι σωστές πολιτικές ισορροπίες στο Ευρωκοινοβούλιο, μακριά από ανεύθυνες πολιτικές και τον λαικισμό.

Με την πολιτική ρευστότητα να είναι κύριο χαρακτηριστικό, ήρθε η ώρα η Ευρώπη να βγει μπροστά και να ασχοληθεί σοβαρά και αποφασιστικά με τα μεγάλα προβλήματα, προβλήματα που αφορούν κατά πολύ μεγάλο ποσοστό και την χώρα μας.

Η τουρκική επιθετικότητα εις βάρος δύο κρατών- μελών (της Ελλάδας και της Κύπρου) θα πρέπει να αντιμετωπιστεί από την ευρωπαική οικογένεια, ως “επίθεση” στην ίδια την Ευρώπη και όχι όπως συμβαίνει ως τώρα, με “χαλαρές” ανακοινώσεις.

Το ίδιο ισχύει και για το πρόβλημα της μετανάστευσης. Η χώρα μας, ως το ανατολικό σύνορο της Ευρώπης, δέχεται μεγάλη πιέση και οι ροές είναι τέτοιες που δεν μπορούμε να τις διαχειριστούμε από μόνοι μας.Είναι ανάγκη να υπάρξει κοινή ευρωπαική πολιτική, για περιορισμό των μεταναστευτικών ροών, έλεγχο των συνόρων και προφανώς να γίνει πράξη η δίκαιη, αναλογική κατανομή, των μεταναστών στα κράτη-μέλη.

Στο πλαίσιο της ευρωπαικής αλληλεγγύης, ένα σημαντικό θέμα που καλούμαστε να αντιμετωπίσουμε την επόμενη μέρα, είναι και η ανεργία των νέων, που στη χώρα μας είναι διπλάσιος του ευρωπαικού μέσου όρου.  Χρειάζεται η Ευρώπη να αναλάβει δράση, ώστε να προχωρήσουμε σε ενίσχυση της απασχόλησης μέσα από συγχρηματοδοτούμενα προγράμματα, που θα δίνουν μεγαλύτερο βάρος στις χώρες της Νότιας Ευρώπης, όπως η Ελλάδα.

Στην χώρα μας όμως, οι Ευρωεκλογές είναι και η πρώτη ευκαιρία μετά από τέσσερα χρόνια, για να καταδικάσουν την πολιτική της κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ. Τέσσερα χρόνια ο κύριος Τσίπρας και η παρέα του κορόιδεψαν τον λαό, διέλυσαν την οικονομία, έκαναν “κουρελόχαρτο” τους θεσμούς, υπέγραψαν την ταπεινωτική για την χώρα μας Συμφωνία των Πρεσπών. 

Το αποτελέσμα των ευρωεκλογών και – η κατά τη γνώμη μου – συντριπτική ήττα του ΣΥΡΙΖΑ σε αυτές, θα είναι ένα κεντρικό πολιτικό μήνυμα που θα δρομολογήσει πολιτικές εξελίξεις. Οι Ελληνίδες και οι Έλληνες θα πουν στον κ. Τσίπρα “ως εδώ”, δείχνοντας του την πόρτα της εξόδου, ώστε να προχωρήσει άμεσα σε εθνικές εκλογές, που θα φέρουν την μεγάλη πολιτική αλλαγή που έχει ανάγκη η χώρα. 

Στις ευρωεκλογές της 26ης Μαίου δεν πρέπει να πάει ούτε μια ψήφος χαμένη. Από την μια για να προστατέψουμε το ευρωπαικό κεκτημένο και να διαμορφώσουμε την Ευρώπη της επόμενης δεκαετίας που θα έχει στο επίκεντρο της τον άνθρωπο, και από την άλλη, να στείλουμε ένα ισχυρό μήνυμα αποδοκιμασίας στην αποτυχημένη κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ.

*Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα “Αμαρυσία” στις 18/5/2019.

“Με εντολή υπουργού”

Σάκης Ιωαννίδης ΤΑ ΝΕΑΗ τραγωδία στο Μάτι συνοψίζεται σε μία φράση: “είναι εντολή υπουργού, δεν μπορώ…”

Ακόμα και σε εκείνες τις καταστροφικές στιγμές, τα λόγια ενός υπουργού αποδείχθηκαν υπεράνω όλων.

Μέσα σε λίγες λέξεις αποτυπώθηκε ολόκληρη η κατάντια του ελληνικού πολιτικού συστήματος. Μια λάθος νοοτροπία, η οποία έχει κυριολεκτικά έχει δηλητηριάσει την λειτουργία ολόκληρου του κράτους.

Ο λόγος ενός Υπουργού υπερβαίνει νόμους, διαδικασίες και ιεραρχίες. Μπορεί να λήξει ένα θέμα, να το κρατά μετέωρο ή αφημένο στην τύχη του. Έτσι, γιατί απλά μπορεί. Γιατί είναι Υπουργός, άρα και υπεράνω όλων.

Ας μην γελιόμαστε, το φαινόμενο αυτό, αυτή η παθογένεια του ελληνικού πολιτικού συστήματος δεν είναι τωρινή. Προϋπήρχε. Για πρώτη φορά όμως, συμβαίνει με τόσο κυνικό τρόπο.

Όποιος δεν συμφωνεί με τον Υπουργό, διώκεται, απολύεται ή μένει στο περιθώριο. Με βάση τη διχαστική νοοτροπία της Κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ, «όποιος δεν είναι με μας» είναι επικίνδυνος. Όλα κινούνται στη βάση της ρητορικής του Α.Τσίπρα: «Είτε τους τελειώνουμε, είτε μας τελειώνουν».

Η κυνικότητα πάντως που διέπει τα στελέχη του Σύριζα είναι θαυμαστή.  Τα παραδείγματα  πολλά:

“Μια στραβή στην βάρδια της” ήταν για την κυρία Δούρου η τραγωδία στο Μάτι.  

“Αψύς Κρητικός” αποκαλείται ο ανεκδιήγητος Πολάκης.

Αυτός που γράφει το Νόμο στα παλαιότερα των υποδημάτων του.

Που καπνίζει σε χώρους που απαγορεύεται το κάπνισμα, που ομολογεί ότι είχε μαύρα ταμεία ως Δήμαρχος, που απειλεί να θάψει τρία μέτρα κάτω από τη γη, όποιον δε σκύψει το κεφάλι στον αυταρχισμό του.

Έτσι, γιατί μπορεί και άμα χρειαστεί, μπορεί να κρυφτεί πίσω από την ασυλία του.

Αντίστοιχα, σύμφωνα με τον Αλέξη Τσίπρα «έγιναν» “φασίστες και ακροδεξιοί” οι Έλληνες που διαμαρτύρονται για την Συμφωνία των Πρεσπών.

Στην Ελλάδα του ΣΥΡΙΖΑ, ένας Υπουργός, ένας «δικός μας» έχει το δικαίωμα να κάνει και να λέει ότι θέλει. Και ταυτόχρονα, να μην έχει καμία ευθύνη, για τίποτα.

Κανένας υπουργός δεν ανέλαβε την ευθύνη για την τραγωδία στο Μάτι. Για τις πλημμύρες στη Μάνδρα,

Για την έλλειψη ασφάλειας στους δρόμους.

Για την οικολογική καταστροφή στον Σαρωνικό. 

Για την οικονομική κατάρρευση της ΔΕΗ.

Για την μάστιγα των ενδονοσοκομειακών λοιμώξεων που έχουν στοιχίσει ανθρώπινες ζωές.

Για την διάλυση των Πανεπιστημίων μας.

Κανείς δε φταίει για τίποτα που έχει συμβεί στη χώρα τα τελευταία 4,5 χρόνια.

Αυτή η παράφορη αγάπη για την καρέκλα και την εξουσία, είναι υπεράνω όλων. Πρόκειται για μια άνευ προηγουμένου εξουσιολαγνεία που ισοπεδώνει τα πάντα.

Στην επόμενη μέρα της χώρας είναι ξεκάθαρο ότι δεν υπάρχει χώρος για τέτοια φαινόμενα και νοοτροπίες. Από κανέναν και προς κανέναν.

Έχουμε ευθύνη να διαμορφώσουμε τις συνθήκες ώστε ποτέ ξανά, κανένα πολιτικό κόμμα ή καμιά εξουσία να μη μπορέσει να χρησιμοποιήσει το κράτος ως λάφυρο. Να μη μπορεί να παρέμβει στη λειτουργία των θεσμών.  

Μόνο έτσι η Ελλάδα θα γίνει κανονική χώρα, που δε θα χρειάζεται καμία παρέμβαση Υπουργού για να λειτουργήσουν οι διαδικασίες ενός κράτους ή να ικανοποιηθούν προσωπικά συμφέροντα.

Μόνο έτσι, σιγά-σιγά, θα επανέλθει η εμπιστοσύνη των πολιτών στην πολιτική εξουσία.

 

* Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα “ΤΑ ΝΕΑ” στις 13 Μαΐου 2019.

Ταπεινωτική για την Ελλάδα η Συμφωνία των Πρεσπών

Η “περίφημη” Συμφωνία των Πρεσπών παρουσιάζεται από την κυβέρνηση ως μια συμφωνία που θα λύσει άμεσα και υπερ της Ελλάδος, ένα θέμα που ταλανίζει δεκατίες τις διμερείς σχέσεις της χώρας μας με τα Σκόπια.

Στην πραγματικότητα όμως, η κυβερνητική προπαγάνδα προσπαθεί με κάθε τρόπο να κρύψει τα γκρίζα σημεία αυτής της συμφωνίας, μιας συμφωνίας που είναι ξεκάθαρα ταπεινωτική για την χώρα μας και αποδεικνύει για ακόμη μια φορά το πόσο επικίνδυνη είναι η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ για τα εθνικά μας συμφέροντα και την εθνική κυριαρχία μας.

Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Η Συμφωνία των Πρεσπών χαρίζει στα Σκόπια γλώσσα και εθνικότητα. Η γείτονα χώρα μπορεί τυπικά να ονομάζεται “Δημοκρατία της Βόρειας Μακεδονίας” και εν συντομία “Βόρεια Μακεδονία”, αλλά το μυστικό είναι ότι μέσα στο κείμενο καθορίζονται η εθνικότητα (nationality) και η γλώσσα ως “μακεδονικη”. Είναι ξεκάθαρη η προσπάθεια των Σκοπιανών να φέρουν στο τραπέζι την λέξη “Μακεδονία” και τα παραγωγά της, ώστε στη συνέχεια να δώσουν υπόσταση στο αίτημα τους περί “μακεδονικού έθνους” και κατ επέκταση στην “μακεδονική μειονότητα” που έχουν αναφερθεί και στο παρελθόν. 

Με τα παραπάνω είναι προφανές ότι οι πολίτες των Σκοπίων, θα μπορούν να λένε ότι είναι “Μακεδόνες” και ότι μιλούν “μακεδονικά” και εμείς δεν θα μπορούμε να κάνουμε τίποτα σαν χώρα, γιατί το έχουμε ήδη αποδεχθεί!

Ακόμα όμως και η περιβόητη τροποποίηση του Συντάγματος των Σκοπίων για την αφαίρεση των αλυτρωτικών διατάξεων, ήταν προσχηματική. Μέσα στα άρθρα του -αναθεωρημένου!- Συντάγματος των Σκοπίων αναφέρεται η υποχρέωση της “ Δημοκρατίας να προστατεύει τους Μακεδόνες που κατοικούν στο εξωτερικό”, κάτι που πρακτικά σημαίνει ότι εναπόκειται στην πλευρά της ΠΓΔΜ να εγείρει θέμα “μακεδονικών μειονοτήτων” στις γειτονικές χώρες, μεταξύ των οποίων -προφανώς – και στην Ελλάδα.

Ένα ακόμη θέμα που “κουκουλώνεται” και παρουσιάζεται διαφορετικά στη χώρα μας είναι αυτό περί του διαχωρισμού της “Βόρειας Μακεδονίας” και της ιστορίας της ελληνικής αρχαίας Μακεδονίας. Η Συμφωνία των Πρεσπών ξεκαθαρίζει ότι όντως υπάρχει διάκριση στην ελληνική πολιτιστική και ιστορική κληρονομία και σε αυτή των Σκοπίων. Όμως, δεν γίνεται καμιά αναφορά στο αρχαίο Μακεδονικό Βασίλειο, το οποίο σύμφωνα με τους Σκοπιανούς ήρθε σε πολεμική ρήξη με τις αποικίες των υπόλοιπων Ελλήνων (Αθηναίων, Σπαρτιατών κλπ). 

Άρα άμεσα αλλά και έμμεσα ο Φίλιππος ο Β’, εννοείται ότι ήταν Μακεδόνας και όχι Έλληνας, επιτρέποντας στους Σκοπιανούς την διεκδίκηση ακόμα και του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Έτσι λοιπόν ένα κράτος με το όνομα της Βόρειας Μακεδονίας, και με “Μακεδόνες” πολίτες, μπορεί πολύ εύκολα να συνεχίσει να εργάζεται για την “εθνική του ολοκλήρωση” και την προσάρτηση των “Μακεδόνων του Αιγαίου”!

Ξεδιαλύνοντας τις γκρίζες ζώνες και τα θολά σημεία της “Συμφωνίας των Πρεσπών” είναι πια προφανές ότι μόνο υπερ των εθνικών μας διεκδικήσεων δεν είναι αυτή η συμφωνία. Η αποτυχημένη κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ ανοίγει ακόμη μια πληγή στην Ελλάδα, σε ένα ευαίσθητο εθνικό θέμα.

Αποφάσισαν να πάρουν μια τόσο μεγάλη απόφαση χωρίς να ακούσουν το λαό, χωρίς καν να επιδιώξουν το μίνιμουμ της συνεννόησης με τα υπόλοιπα πολιτικά κόμματα.

Ο κ. Τσίπρας έκανε αυτό που κάνει από την αρχή της θητείας του: φέρνει τον δίχασμο στον ελληνικό λαό, αδιαφορώντας για τα εθνικά συμφέροντα, κοιτάζοντας το μικροπολιτικό του όφελος. Αυτή η ντροπιαστική συμφωνία περνάει με 145 βουλευτές και μερικούς ακόμα γυρολόγους, καταπατώντας κάθε έννοια δημοκρατίας.

Για αυτό πρέπει να φύγει αυτός και η κυβέρνησή του όσο το δυνατόν γρηγορότερα.

*δημοσιεύθηκε στην Εφημερίδα “Παραπολιτικά” στις 26/1/19

Τέσσερα χρόνια Τσίπρας: Η «ελπίδα» που έγινε δήμιος της χώρας

Σάκης Ιωαννίδης

Ακούγοντας τις θριαμβολογίες των στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ και του ίδιου του Πρωθυπουργού κ. Τσίπρα, είναι κανείς να απορεί αν ζουν στην ίδια χώρα με όλους του υπόλοιπους Έλληνες.

Ο «καλύτερος Πρωθυπουργός στην ιστορία της μεταπολίτευσης» σύμφωνα με τον πριν λίγες ώρες συγκυβερνήτη του Πάνο Καμμένο,έχει αφήσει ανεξίτηλο το σημάδι του στην ιστορία της χώρας, αλλά για όλους τους λάθος λόγους.

Πηγαίνοντας μόλις τρία χρόνια πίσω, το διχαστικό δημοψήφισμα που επέβαλε με την στρατηγική του ο κ. Τσίπρας, κόστισε στη χώρα τόσο σε θέμα ενότητας του ελληνικού λαού όσο και στην οικονομία.Ευρωπαίοι αναλυτές καθώς και η ΤτΕ συνηγορούν ότι οι παλινωδίες του 2015 κόστισαν στη χώρα μας πάνω από 100 δισεκατομύρια ευρώ, ένα τεράστιο ποσό για μια οικονομία με τα προβλήματα της ελληνικής. Φυσικά τα δισεκατομύρια αυτά, φορτώθηκαν στις πλάτες του ελληνικού λαού, με αυξήσεις άμεσων και έμμεσων φόρων και φυσικά τον περιβόητο «νόμο Κατρούγκαλου».

Ο αντιασφαλιστικός αυτός νόμος σάρωσε τα πάντα στο πέρασμα του, ανατρέποντας τις ζωές συνταξιούχων αλλά και ελευθέρων επαγγελματιών, οι οποίοι ήταν και εκείνοι που βρέθηκαν στο στόχαστρο. Οι συνταξιούχοι είδαν τις αποδοχές τους να μειώνονται ορίζοντια σε ένα ποσοστό που έφτανε και το 18%, ενώ όσοι είναι κοντά στη σύνταξη, δέχονται περικοπή 20% από το ποσό που υπολόγιζαν να παίρνουν.

Η μεγαλύτερη ζημιά όμως, αφορά του ελεύθερους επαγγελματίες,πολλοί από τους οποίους είναι νέοι άνθρωποι, που αποφάσισαν να μείνουν στη χώρα και να παλέψουν, αφού δεν έβρισκαν δουλειά αλλού. Σύμφωνα με τα στοιχεία, οι εισφορές του νόμου Κατρούγκαλου, φτάνουν μέχρι και το 70% του τζίρου ενός ελεύθερου επαγγελματία.Αυτή είναι η «φιλικότητα» της κυβέρνησης απέναντι στην ιδιωτική πρωτοβουλία και η βοήθειά της σε νέους ανθρώπους, που αποφασίζουν να κάνουν το άνοιγμά τους στην αγορά εργασίας. Πώς λοιπόν εκείνοι να μην εγκαταλείψουν την πατρίδα, για μια καλύτερη ζωή στο εξωτερικό;

Και αν οι καταστροφές του κ. Τσίπρα περιορίζονταν στην οικονομία, θα μιλάγαμε για μια αποτυχημένη κυβέρνηση, με «αυταπάτες» και (εγκληματικά) λάθη. Όμως η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ, έχει φροντίσει να σχηματίσει έναν ασφυκτικό κλοιό για τους Έλληνες πολίτες που αφορούν μια σειρά από θέματα όπως το μεταναστευτικό, η ασφάλεια, η εκπαίδευση. Δεν χρειάζεται να ανατρέξουμε πολύ πίσω για να θυμηθούμε τις δηλώσεις στελεχών της κυβέρνησης για «ανοιχτά σύνορα» και για το ότι «η θάλασσα δεν έχει σύνορα». Αποτέλεσμα; Άνθρωποι στιβαγμένοι σε κέντρα υποδοχής με άθλιες εγκαταστάσεις και με παραβατικότητα εντός των κέντρων σε υψηλά επίπεδα, με την χώρα να γίνεται διεθνώς ρεζίλι και τις τοπικές κοινωνίες να ασφυκτιούν.

Τα πράγματα δεν είναι σίγουρα καλύτερη στην εκπαίδευση. Η δαιμονοποίηση της αριστείας, οι παλινωδίες με το θέμα των πανελλήνιων εξετάσεων, αφήνουν το μεγαλύτερο περιουσιακό στοίχειο της χώρας, το μέλλον της, μετέωρο. Τα Πανεπιστήμια μας, από κέντρα εκπαίδευσης έχουν μετατραπεί -με την βοήθεια του άσυλου- σε κέντρα ανομίας, με περιθωριακές ομάδες να τα λυμαίνονται, καταστρέφοντας τη δημόσια περιουσία και χτυπώντας φοιτητές και καθηγητές.

Η ανασφάλεια των Πανεπιστημιακών χώρων είναι απότοκο της γενικότερης ανασφάλειας, που επικρατεί στην κοινωνία. Η ανεκτικότητα της κυβέρνησης στα κακοποιά στοιχεία, η αποφυλάκιση βαρυποινιτών με τη χρήση του νόμου Παρασκευόπουλου δίνουν την εικόνα μιας Πολιτείας υπό διάλυση.

Μιλώντας για Πολιτεία σε διάλυση, δεν είναι κοινό μυστικό ότι για να κρατηθούν στην εξουσία ο κ. Τσίπρας και η παρέα του, όλα αυτά τα χρόνια έχουν κουρελιάσει τους δημοκρατικούς θεσμούς, φέρνοντάς τους στα μέτρα τους. Η Δικαιοσύνη δέχεται επιθέσεις και παραγγελίες από Υπουργούς, όπως ο αποτυχημένος αναπληρωτής Υπουργός Υγείας κ. Πολάκης, η Βουλή έχει καταστεί με ευθύνη του Προέδρου της κομματικό όργανο του ΣΥΡΙΖΑ, ενώ οι σχέσεις κράτους – εκκλησίας περνούν δύσκολες στιγμές, εξαιτίας μιας δήθεν προοδευτικής αντίληψης για «εξορθολογισμό» φέρνοντας αβεβαιότητα σε πάνω από 10.000 κληρικούς.

Ο κυβερνητικός θίασος ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ οδεύει προς την αυλαία του. Τα τέσσερα χρόνια του κ. Τσίπρα στην εξουσία έχουν προκαλέσει ανεπανόρθωτη ζημιά στη χώρα και τους πολίτες της, με αποκορύφωμα τη ντροπιαστική συμφωνία των Πρεσπών, με την οποία ξεπουλάνε ιστορία, γλώσσα και όνομα. Ξεπουλάνε την ίδια τη Μακεδονία μας.

Ο κύριος Τσίπρας που εμφανιζόταν σαν «ελπίδα» έγινε ο δήμιος της χώρας.

Για αυτό, όσο πιο γρήγορα φύγουν τόσο το καλύτερο, ώστε να ξεκινήσουμε την προσπάθεια για μια νέα, ασφαλή και δημοκρατική Ελλάδα.

*δημοσιεύθηκε στο newsbomb.gr στις 13/1/2019

 

Τρεις προτάσεις για την ασφάλεια στα Πανεπιστήμια

Σάκης Ιωαννίδης

Για ακόμη μια φορά είδαμε τους γνωστούς μπαχαλάκηδες να χρησιμοποιούν τα Δημόσια Πανεπιστήμια ως ορμητήριο για τις παράνομες πράξεις τους, τις δολοφονικές επιθέσεις στις αστυνομικές δυνάμεις, τους βανδαλισμούς κτηρίων, την καταστροφή δημόσιας και ιδιωτικής περιουσίας. Το τελευταίο διάστημα με ευθύνη της κυβέρνησης, που δείχνει παροιμιώδη ανοχή στην ανομία, τα ΑΕΙ της χώρας έχουν ουσιαστικά παραδοθεί σε περιθωριακές και παρακρατικές ομάδες που τα έχουν μετατρέψει σε κέντρα εμπορίου ναρκωτικών και παρεμπορίου και οι οποίες μάλιστα επιτίθονται σε μέλη της πανεπιστημιακής κοινότητας (φοιτητές – καθηγητές) που διαμαρτύρονται για αυτή την κατάντια.

Είναι ώρα πλέον να εφαρμοστούν οι τρεις προτάσεις μου για την ασφάλεια της Ανώτατης Εκπαίδευσης:

1. Άμεση και πλήρης κατάργηση του Πανεπιστημιακού Ασύλου.

2. Ίδρυση σώματος φύλαξης των Ιδρυμάτων, που θα επιβλέπει την ασφάλεια της πανεπιστημιακής κοινότητας και της δημόσιας περιουσίας και θα ειδοποιεί τις αστυνομικές αρχές σε κάθε περίπτωση διατάραξης της.

3. Είσοδος στους Πανεπιστημιακούς χώρους αποκλειστικά και μόνο με την χρήση ειδικής κάρτας που θα εξασφαλίζει ότι στα ΑΕΙ θα εισέρχονται μόνο άτομα που έχουν σχέση με την Πανεπιστημιακή διαδικασία.

Είναι χρέος όλων μας να προστατέψουμε το Δημόσιο Αγαθό της Εκπαίδευσης από όσους το εχθρεύονται και να στείλουμε το λογαριασμό των καταστροφών σπίτι τους

9+1 προτάσεις για την Παιδεία

Από το 1982 έως το 2006 μεσολαβούν 24 χρόνια, κατά τη διάρκεια των οποίων ο κόσμος εξελίχθηκε, οι καταστάσεις άλλαξαν, οι απαιτήσεις έγιναν διαφορετικές. Και ενώ όλα προχωρούσαν μπροστά, η Τριτοβάθμια Εκπαίδευση στην Ελλάδα παρέμενε σταθερή, με αποτέλεσμα να είναι παρωχημένη.

Αυτή που τόλμησε να αλλάξει το εν λόγω παράλογο καθεστώς ήταν η κυβέρνηση Καραμανλή, το 2006, με το πραγματικά ριζοσπαστικό νομοσχέδιο της τότε υπουργού Παιδείας Μαριέττας Γιαννάκου.

Ενα νομοσχέδιο που συγκρουόταν με συμφέροντα, συντεχνίες και είχε σκοπό την πραγματική πρόοδο της Παιδείας μας με ριζοσπαστικές μεταρρυθμίσεις (μη κρατικά πανεπιστήμια, πολλαπλό σύγγραμμα κ.τ.λ.). Μερικά χρόνια αργότερα ψηφίστηκε ο νόμος Διαμαντοπούλου, ο οποίος άγγιζε κομβικά ζητήματα και, παρότι ψηφίστηκε με ευρεία πλειοψηφία, πολεμήθηκε σκληρά.

Με τούτα και μ’ εκείνα φτάσαμε στο 2017, με τη χαρακτηριστική προχειρότητα και ιδεοληψία της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ, η οποία φέρνει υπό διαβούλευση έναν ακόμη εκπαιδευτικό νόμο. Εναν νόμο αναχρονιστικό, ο οποίος έρχεται να χαϊδέψει και μάλιστα να ενισχύσει αυτά που κρατούν την ελληνική Παιδεία δέσμια του παρελθόντος. Αναξιοκρατία, άρση του αυτοδιοίκητου, επαναφορά του ασύλου ανομίας είναι μέσα στην ατζέντα, για να συνεχίσουν να ταλαιπωρούν και να ρισκάρουν το μέλλον της νεολαίας καταδικάζοντάς τη στη μετριότητα.

Σας παραθέτω 9+1 προτάσεις όπως τις επεξεργαστήκαμε όντας πρόεδρος της ΟΝΝΕΔ, οι οποίες μπορούν να διαμορφώσουν ένα νέο πλαίσιο και να αναβαθμίσουν την Παιδεία:

1. Στο υπάρχον νομικό πλαίσιο προβλέπεται η αξιολόγηση των πανεπιστημιακών ιδρυμάτων, όμως αυτή παραμένει επιφανειακή. Η αναβάθμιση του ρόλου της αξιολόγησης και η σύνδεσή της με τη χρηματοδότηση των ιδρυμάτων -μέσω της κατάταξής τους – είναι μια απλή κίνηση που μπορεί να βελτιώσει τις συνθήκες των πανεπιστημίων. Για να διαφυλαχτεί η αντικειμενικότητά της, η αξιολόγηση μπορεί να είναι τόσο εσωτερική (από τα μέλη ΔΕΠ και τους φοιτητές) όσο και εξωτερική (από πρόσωπα ξένων πανεπιστημίων και την ΑΔΙΠ).

2. Το Πανεπιστημιακό Ασυλο καταργήθηκε και δεν πρέπει να επανέλθει. Θεσπίστηκε σε μια σκοτεινή εποχή για τη δημοκρατία μας, τότε που οι ιδέες και οι απόψεις δεν ήταν ελεύθερες. Εδώ και πολλά χρόνια αυτή η ανάγκη, ευτυχώς, δεν υπάρχει. Η δημοκρατία μας στέκεται σε σταθερές βάσεις και το άσυλο το μόνο που προσέφερε ήταν η προστασία σε παραβατικά στοιχεία. Η ασυδοσία πρέπει να τελειώσει εδώ. Ταυτόχρονα με την ίδρυση της Πανεπιστημιακής Αστυνομίας (που λειτουργεί σε όλο τον κόσμο) θα διασφαλίζει τη δημόσια περιουσία.

3. Η εξωστρέφεια των πανεπιστημίων αποτελεί ζητούμενο. Το επίπεδο των Ελλήνων ακαδημαϊκών είναι πολύ υψηλό. Στην ίδια γνώση όμως, παρότι υπάρχει ζήτηση, δεν μπορούν να γίνουν κοινωνοί φοιτητές από ξένες χώρες, καθώς δεν υπάρχουν αγγλόφωνα προγράμματα σπουδών, ούτε και πρόβλεψη για ίδρυση παραρτημάτων των ελληνικών πανεπιστημίων στο εξωτερικό.

4. Η κατάσταση της οικονομίας έχει οδηγήσει το κράτος να κάνει παντού περικοπές και ο ευαίσθητος τομέας της Παιδείας δεν αποτελεί εξαίρεση. Τα χρήματα που δίνονται είναι λίγα και οι ανάγκες μεγάλες, επομένως ένα μεικτό σύστημα χρηματοδότησης θα έδινε την απαραίτητη ανάσα στη λειτουργία των ιδρυμάτων. Από τη μια πλευρά το κράτος θα δίνει τα προβλεπόμενα χρήματα (μαζί με τα όποια bonus βάσει αξιολόγησης) και σε αυτά θα προστίθεται η ιδιωτική χρηματοδότηση μέσω δωρεών, κληροδοτημάτων, έρευνας και επενδύσεων.

5. Η έρευνα είναι η κορωνίδα της εκπαιδευτικής διαδικασίας, εκεί που οι θεωρητικές γνώσεις γίνονται πράξη. Η ιδιωτική χρηματοδότηση ερευνητικών προγραμμάτων μπορεί να συμβάλλει σε αυτή την κατεύθυνση.

6. Ενίσχυση των συμβουλίων διοίκησης με αποφασιστικό χαρακτήρα και όχι κατάργηση. Ευεργετική για την ανάπτυξη των ιδρυμάτων τόσο στις μεγάλες πόλεις όσο και στην Περιφέρεια, αλλά και χαρακτηριστικό πραγματικής εξωστρέφειας και σύνδεσης με την τοπική κοινωνία θα ήταν η αμισθί συμμετοχή στη διοίκησή τους προσώπων από την Τοπική Αυτοδιοίκηση και τα επαγγελματικά επιμελητήρια, πέραν των ξένων καθηγητών, με λόγο στις συνεδριάσεις και δυνατότητα ψήφου.

7. Οι φοιτητές, ως ενεργό κομμάτι της πανεπιστημιακής κοινότητας, είναι εύλογο να θέλουν να έχουν λόγο στις εξελίξεις και αποφάσεις που λαμβάνονται γι’ αυτούς και σε κανένα άλλο θέμα. Η αναδιαμόρφωση του πλαισίου λειτουργίας των φοιτητικών παρατάξεων και των συλλόγων με νόμο είναι επιβεβλημένη για να σταματήσει η ασυδοσία, ενώ η μη συμμετοχή τους στην εκλογή των διοικήσεων πρέπει να είναι αδιαπραγμάτευτη.

8. Σύνδεση των ιδρυμάτων με την εργασία και την αγορά. Η Τριτοβάθμια Εκπαίδευση εκτός από γνώσεις, με την ανεργία των νέων σε υψηλά επίπεδα, χρειάζεται να ετοιμάζει τους φοιτητές και τις φοιτήτριες για την επαγγελματική σταδιοδρομία τους.

9. Οι Πανελλαδικές Εξετάσεις είναι ένα ξεπερασμένο σύστημα. Τα πανεπιστήμια, έχοντας εφαρμόσει όλες τις παραπάνω αλλαγές, θα είναι σε θέση να διενεργούν εκείνα τις εξετάσεις εισαγωγής (πανελλαδικά βάσει επιστημονικού πεδίου), ώστε οι μαθητές, έχοντας ολοκληρώσει ένα προπαρασκευαστικό έτος προετοιμασίας στο Λύκειο, να αποφασίζουν εκείνοι και όχι το μηχανογραφικό τους ποιο επιστημονικό πεδίο θα ακολουθήσουν.

10. Τα παραπάνω αφορούσαν τη Δημόσια Τριτοβάθμια Εκπαίδευση. Η πραγματική, όμως, τομή που μπορεί να γίνει στο σύνολό της είναι η αναθεώρηση του άρθρου 16 με τη δυνατότητα ίδρυσης μη κρατικών πανεπιστημίων. Η δημιουργία ενός σταθερού και αυστηρού πλαισίου λειτουργίας μη κρατικών πανεπιστημίων που θα βρίσκονται υπό την εποπτεία του κράτους θα έχει πολλαπλά οφέλη. Από τη μια πλευρά, σπουδαία πανεπιστήμια του εξωτερικού θα μπορέσουν να ανοίξουν παραρτήματα στη χώρα μας, ενώ από την άλλη, μέσα από αυτή την ανταγωνιστική κατάσταση τα δημόσια πανεπιστήμια θα βγουν κερδισμένα.

* Οικονομολόγος, τέως πρόεδρος ΟΝΝΕΔ